Lapis ←

พระไภษัชยคุรุคือใคร?

ทังกาทิเบต
ทังกาทิเบต · 1687–1703 · Desi Sangye Gyatso

พระไภษัชยคุรุเป็นพระพุทธเจ้าในพุทธศาสนามหายานและวัชรยาน มีพระนามหลายแบบ: ภาษาสันสกฤตว่า Bhaiṣajyaguru ทิเบตเรียกว่า ซังเย เมนลา จีนเรียกว่า เย่าซือฝอ (药师佛) ญี่ปุ่นเรียกว่า ยากูชิ เนียวไร (薬師如来) และเกาหลีเรียกว่า ยักซา ยอแร

มักแสดงในท่านั่งสมาธิ พระวรกายสีน้ำเงินดุจไพฑูรย์ (ลาพิสลาซูลี) ทรงถือบาตรยา และบางครั้งถือกิ่งสมอ พระสูตรของพระองค์กล่าวถึงปณิธานสิบสองประการเพื่อประโยชน์ของสรรพสัตว์

ในญี่ปุ่นมีวัดจำนวนมากที่ประดิษฐานพระองค์ เช่น วัดยากูชิจิในนารา ส่วนในทิเบต พระองค์เกี่ยวข้องกับการแพทย์แผนทิเบต (โซวา ริกปา) เว็บไซต์นี้นำเสนอสิ่งของที่เกี่ยวข้องโดยไม่เลือกข้าง

พระนามทั้งหมดในแต่ละภาษา เขียนด้วยอักษรของภาษานั้นพร้อมแหล่งที่มา: ไภษัชยคุรุ เมนลา เหยาซือ ยากูชิ: พระนามตามแต่ละประเทศ

ดูแคตตาล็อกทั้งหมด

ประชาชนของพระพุทธเจ้าแพทยศาสตร์

พระพุทธเจ้าไม่ได้เป็นของคนคนเดียว ประเพณีของเขาถือกำเนิดในอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นเดินทางเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยมีพระ พ่อค้า และนักแปลที่พูดภาษาที่แตกต่างกันมากเป็นผู้ดำเนินการ นี่คือสิ่งที่พวกเขาเป็นใคร พร้อมแหล่งที่มา

1. เขามาจากไหน?

ต้นฉบับภาษาสันสกฤตของพระสูตรของพระองค์เป็นหนึ่งในต้นฉบับของ Gilgit (พบในปี 1931) ในปากีสถานตอนเหนือในปัจจุบัน ใกล้กับคานธาระโบราณ ซึ่งเป็นทางแยกของอินเดียและเอเชียกลาง[a]. จากนั้น พุทธศาสนาได้ดำเนินตามเส้นทางสายไหม: โคตัน กูชา เมืองซอคเดียน จากนั้นจีน เกาหลี ญี่ปุ่น ทิเบต มองโกเลีย และเนปาล[b].

2. ตระกูลภาษา

ตระกูลภาษาภาษาบทบาท
ภาษาอินโด-อารยันสันสกฤต, คานธารีข้อความต้นฉบับ
ภาษาอิหร่านภาษาโขตาน ภาษาโสกเดียนเส้นทางสายไหม
ภาษาโทชาเรียนโทชาเรียน เอ และ บี (คูชา, เทอร์ฟาน)พระพุทธศาสนาแห่งลุ่มน้ำทาริม
ภาษาชิโน-ทิเบตภาษาจีน ภาษาทิเบต ภาษานวร์การแปลที่สำคัญ การดำเนินชีวิต
ภาษาเกาหลีภาษาเกาหลีบูชาพระยา (ยักซายอแร)
ภาษาญี่ปุ่นภาษาญี่ปุ่นการสักการะพระพุทธโอสถ (ยาคุชิ เนียวไร)
ภาษามองโกเลียภาษามองโกเลียพระพุทธโอสถ (โอตฉมันลา)

ภาษาสันสกฤตและคานธารีเป็นภาษาอินโด-อารยัน[c]. Khotanese และ Sogdian เป็นภาษาอิหร่าน ซึ่งพูดโดยพ่อค้าและชาวพุทธในเอเชียกลาง[d]. Tocharian พูดในภาษา Kucha และ Turfan เป็นสาขาที่แยกจากอินโด - ยูโรเปียน; ข้อความที่ยังมีชีวิตอยู่ส่วนใหญ่เป็นศาสนาพุทธ[e]. จีน ทิเบต และเนวาร์ (เนปาล) เป็นภาษาชิโน-ทิเบต เกาหลี ญี่ปุ่น และมองโกเลียเป็นของอีกสามครอบครัว[f].

3. สิ่งที่พันธุศาสตร์พูด (ด้วยความระมัดระวัง)

การศึกษา DNA โบราณแสดงให้เห็นว่าเอเชียใต้และเอเชียกลางถูกสร้างขึ้นจากการผสมผสานระหว่างประชากรแบบเก่าและซ้ำแล้วซ้ำเล่า[g]. มัมมี่ Tarim Basin จากภูมิภาค Kucha และ Khotan สืบเชื้อสายมาจากประชากรในท้องถิ่นที่เก่าแก่มากเป็นหลัก[h]. ชาวทิเบตมียีน EPAS1 หลากหลายรูปแบบที่ช่วยให้พวกเขาอาศัยอยู่บนที่สูงได้[i]. คนญี่ปุ่นในปัจจุบันมีบรรพบุรุษมาจากแหล่งโบราณหลักสามแห่ง[j].

สำคัญ: ภาษา วัฒนธรรม หรือความเชื่อไม่ได้ถูกถ่ายทอดผ่านยีน “เผ่าพันธุ์” ของมนุษย์ไม่ใช่หมวดหมู่ทางชีววิทยาที่เชื่อถือได้[k]. ประเพณีพุทธโอสถถ่ายทอดผ่านการสอน ตำรา และการปฏิบัติ และใครๆ ก็เข้าได้

4. เสื้อผ้า

พระภิกษุจะสวมกาชยา ซึ่งแต่เดิมทำจากผ้าที่เย็บติดกัน สีและรูปร่างของมันเปลี่ยนไปในแต่ละประเทศ: ดินเหลืองใช้ทำสีหรือหญ้าฝรั่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สีน้ำตาลแดงและเหลืองในทิเบตและมองโกเลีย สีเทา สีน้ำตาลหรือสีดำในจีน เกาหลี และญี่ปุ่น ซึ่งจะกลายเป็นเกซาที่สวมทับเสื้อคลุม[l]. คนธรรมดาจะแต่งกายตามท้องถิ่น: ชูบาทิเบต, เดลมองโกเลีย, ฮันบกเกาหลี, ชุดกิโมโนญี่ปุ่น[m].

5. ขนบธรรมเนียมและแนวปฏิบัติ

  • ทิเบตและมองโกเลีย: เขาเชื่อมโยงกับการแพทย์ของทิเบต (Sowa Rigpa); ประมาณปี ค.ศ. 1720 ภาพวาดทางการแพทย์อันโด่งดังของผู้สำเร็จราชการ Desi Sangye Gyatso มีชื่อเรียกว่า "เครื่องประดับแห่งจิตของพระไภษัชยคุรุ"[n].
  • จีน: ผู้คนท่องพระสูตรและชื่อของเขาเพื่อสุขภาพและอายุยืนยาว[b].
  • ญี่ปุ่น: วัดยาคุชิจิ (นารา) สร้างขึ้นในปี 680 โดยจักรพรรดิเท็นมุ เพื่อฟื้นฟูพระสนมของพระองค์ ซึ่งก็คือจักรพรรดินีจิโตในอนาคต[o]. วันที่ 8 ของทุกเดือนเป็นวันเทศกาล (เอนนิจิ)[p].
  • เนปาล: พุทธศาสนานิวาร์รักษาพิธีกรรมในภาษาสันสกฤตซึ่งสืบทอดโดยนักบวชวัชรจารย์[q].
  • ศิลปะ: ทุกที่เขามีสีฟ้าเหมือนลาพิส ลาซูลี ถือชามยา และมักเป็นพืชรักษา (ไมโรบาลาน)[b].

6. สวัสดิกะ สัญลักษณ์แห่งความโชคดี

คำว่า สวัสดิกะ มาจากภาษาสันสกฤต สวัสดิ, “ความเป็นอยู่ที่ดี, โชคดี”[r]. เป็นสัญลักษณ์ที่เก่าแก่มาก ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธ และศาสนาเชน[s]. ในพระพุทธศาสนา เป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี และมักเป็นเครื่องหมายของพระพุทธรูปและวัดวาอาราม[s].

  • จีน: 卍 อ่านว่า wàn“หมื่น” และหมายถึงอายุยืนยาวและมีความสุขไม่รู้จบ[r].
  • ญี่ปุ่น: มันจิ (卍); บนแผนที่เป็นเครื่องหมายวัดพุทธ[r].
  • ทิเบต: ยังดรังซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์และมีความสำคัญในศาสนาบอนด้วย[r].
  • เกาหลีและมองโกเลีย: มันจา ในภาษาเกาหลี ขะ ในประเทศมองโกเลีย[r].

เราไม่พบแหล่งที่มาที่จริงจังในการเชื่อมโยงพระสวัสดิกะกับพระโอสถโดยเฉพาะ มันเป็นสัญญาณที่พุทธศาสนาทุกองค์มีร่วมกัน

แหล่งที่มาของบทนี้

  1. Gilgit manuscripts — Wikipedia · Birnbaum, The Healing Buddha
  2. Bhaisajyaguru — Wikipedia · R. Birnbaum, The Healing Buddha (1979)
  3. Indo-Aryan languages — Britannica · Gāndhārī — Wikipedia
  4. Khotanese · Sogdian — Wikipedia
  5. Tocharian languages — Wikipedia
  6. Glottolog, language families · Sino-Tibetan — Wikipedia
  7. Narasimhan et al., “The formation of human populations in South and Central Asia”, Science 2019 — doi
  8. Zhang et al., “The Bronze Age origins of the Tarim Basin mummies”, Nature 2021 — doi
  9. Huerta-Sánchez et al., “Altitude adaptation in Tibetans caused by introgression of Denisovan-like DNA”, Nature 2014 — doi
  10. Cooke et al., “Ancient genomics reveals tripartite origins of Japanese populations”, Science Advances 2021 — doi
  11. Statement on race and racism, American Association of Biological Anthropologists (2019)
  12. Kāṣāya — Wikipedia
  13. Chuba · Deel · Hanbok · Kimono — Wikipedia
  14. Four Tantras · Tibetan medicine — Wikipedia
  15. Yakushi-ji — Wikipedia
  16. 縁日 (ennichi) — Wikipedia JA
  17. Newar Buddhism — Wikipedia
  18. Swastika — Wikipedia
  19. Swastika — Britannica